همیشه وقتی پای احساس وسط میاد دیگه هیچ چیز درست نیستنمی تونی خودت باشی میخوای که بهتر باشی همین میشه که همه چی خراب میشه 

در شرایط  برابر وقتی موضوع مسئله، خودت نیستی به راحتی میدونی باید باید چه حرکتی کرد تا آخر مسیر رو براحتی میبینی اما وقتی موضوع مسئله خودت میشی ، میشه قضیه همون کوزه گر سابق . . . .

وقتی موضع گیری هات یادت میره ، وقتی از فرصت هات سریع استفاده میکنی ، وقتی مثله یه کتاب خودتو سریع ورق میزنی ، بدترین قسمتش اینجاست که با احساست که خیلی بهش اعتماد داری ، اما هنوز اعتماد سازی نکردی ، هنوز فرصت ندادی که اونم در مورد احساسش فکر کنه – باعث میشی که اون بترسه از این همه احساس ، خیلی زود تر از اونی که فکر کنی دیگه بهت فکر نمیکنه

یه روز میاد که یه دوست قدیمی می خواد برای آخرین بار تو رو ببینه

خیلی ساده قبول می کنی

می خوای آخرین یادگاری تو بهش بدی

اصلا فکر نمی کنی یعنی به ذهنت خطور نمی کنه  که ممکنه شرایط عوض بشه

میاد و میبنیش

کم کم یادت میاد

چیزای یادت میاد که اتفاق افتاده

چیزای که بوده اما تو باورشون نکردی

شایدم نخواستی باورش کنی یا به این دلیل که حضورشو حس کردی باورش نکردی

جدایی . . . . .

می خوای  اون غمت رو حس نکنه

اما یه اتفاق ساده مثل یه آهنگ ساده اون بغضی که گلوت کشته بودی رو میریزه بیرون

بغض هر دوتایی تون

. . . . . . . . . . . .

روزگار بهتری از راه می رسد

کسی نگفته است که زندگی کار ساده ایست،گاهی بسیار سخت و ناخوشایند می نماید.
اما با تمام فراز و فرودهایش، زندگی ...از ما انسانی بهتر و نیرومند تر می سازد.
حتی اگر در لحظه حقیقت آن را در نیابیم.

به یاد آر ...
که در آزردگی، رنج از خود دور داری،و در دلتنگی، بگذاری اشکهایت جاری شوند،
و در خشم خود را رها سازی،و در ناکامی بر خود چیره شوی،تا می توانی یار خود باش.
می توانی بهترین دوست خود باشی،اما به هنگام آشفتگی مرا خبر کن!
می کوشم، بدانم چه وقت باید در کنارت باشم.اما گاه ممکن نیست، پس خبرم کن.
عشق بالاترین هدیه ای است که می توانیم به یکدیگر بدهیم.و ایثار یکی از بزرگترین لذت هایی است که به ما ارزانی شده.
من اینجایم هر زمان و همیشه،تا هر آنچه دارم به تو هدیه دهم
                             

 زندگی دوختن شادیهاست و به تن كردن پیراهن گلدار امید
 زندگانی هنر هم نفسی با غم هاست زندگانی هنر هم سفری با رنج است
زندگانی هنر سوختن اكنون با روشنی آینده است زندگانی هنر ساختن پنجره بر بیداری است
زندگانی یافتن روزنه در تاریكی است زندگانی گاهی آری به همین باریكی در همین نزدیكی است
زندگانی هنر بافتن پارچه زیبایی است زندگی دوختن شادیهاست و به تن كردن پیراهن گلدار امید.

   --------------------------------------------------------------------------------

شرار عشق
شادم که در شرار تو می سوزم شادم که در خیال تو می گریم
شادم که بعد وصل تو باز اینسان در عشق بی زوال تو می گریم
پنداشتی که چون ز تو بگسستم دیگر مرا خیال تو در سر نیست
اما چه گویمت که جز این آتش بر جان من شراره دیگر نیست
شب ها چو در کنار نخلستان کارون ز رنج خود به خروش آید
فریادهای حسرت من گویی از موج های خسته به گوش آید
شب لحظه ای به ساحل او بنشین تا رنج آشکار مرا بینی
شب لحظه ای به سایه خود بنگر تا روح بیقرار مرا بینی
من با لبان سرد نسیم صبح سر می کنم ترانه برای تو
من آن ستاره ام که درخشانم هر شب در آسمان سرای تو
غم نیست گر کشیده حصاری سخت بین من و تو پیکر صحراها
من آن کبوترم که به تنهایی پر می کشم به پهنه دریاها
شادم که همچو شاخه خشکی باز در شعله های قهر تو می سوزم
گویی هنوز آن تن تب دارم کز آفتاب شهر تو می سوزم
در دل چگونه یاد تو می میرد یاد تو یاد عشق نخستین است
یاد تو آن خزان دل انگیزیست کاو را هزار جلوه ی رنگین است
بگذار زاهدان سیه دامن رسوای کوی و انجمنم خوانند
نام مرا به ننگ بیالایند اینان که آفریده شیطانند
اما من آن شکوفه اندوهم کز شاخه های یاد تو می رویم
شبها تو را به گوشه تنهایی در یاد آشنای تو می جویم
 --------------------------------------------------------------------------------

و غم انگیز ترین آهنگم

امشب از دوری تو دلتنگم و غم انگیزترین آهنگم

امشب از غصه و غم لبریزم آه ای عشق مگر من سنگم

برگی از شاخه جدا در پاییز خشک و بی حوصله و کمرنگم

بی تو دهگده ای خاموشم  دور افتاده ترین آهنگم

حر ف ناگفته زیاد است ولی حیف در قافیه ها می لنگم.

--------------------------------------------------------------------------------
زندگی
زندگی آسان نیست در بر این تاریکی تاریکی همچو سیاهی
رنگ روشن نکند سایه این تاریکی  چاره این تاریکی
نور روشن. نور زرد. نور شادی همچو برف نیست در سایه این نور سیاه
لطف وامداد خدایان قدیم نور تیره رنگ بغز
 سایه افکنده است بردامان ما نیست در افکار او روشن شدن
زنده بودن عشق بودن همچو باد رفتن و با همنوایان دوستی
شاد بودن همنوازی همچو بلبل در کنار گل سرودن
همچو عاشق در کنار یار بودن عاشقی اسودگی!!!..........
اری از عشق تو باید برف شد خالی از هر گونه شک ونیستی
اری از عشق تو باید سرد شد همچو جان دادن برای عاشقی.
--------------------------------------------------------------------------------
امید

شمع ها به آرامی می سوختند ، فضا به قدری آرام بود که می توانستی صحبتهای آن ها را  بشنوی

اولی گفت : من صلح هستم ! با وجود این هیچ کس نمی تواند مرا برای همیشه روشن نگه دارد . من معتقدم که از بین می روم . سپس شعله اش به سرعت کم شد و از بین رفت .

 دومی گفت : من ایمان هستم ! با این وجود من هم ناچاراٌ مدتی زیادی روشن نمی مانم . بنابراین معلوم نیست که چه مدت روشن باشم وقتی صحبتش تمام شد نسیم ملایمی بر آن وزید و شعله اش را خاموش کرد .

شمع سوم گفت من عشق هستم ! و آن قدر قدرت ندارم که روشن بمانم مردم مرا کنار می گذارند و اهمیت مرا درک نمی کنند آنها حتی عشق ورزیدن به نزدیکترین کسانشان را هم فراموش می کنند و کمی بعد او هم خاموش شد .
 
ناگهان ...

 پسری وارد اتاق شد و شمع های خاموش را دید و گفت :

چرا خاموش شده اید ؟ قرار بود شما تا ابد بمانید و با گفتن این جمله شروع به گریه کردن  کرد .

سپس شمع چهارم گفت : نترس تا زمانی که من روشن هستم می توانیم شمع های دیگر را دوباره روشن کنیم . من امید هستم !

کودک با چشمهای درخشان شمع امید را برداشت و شمع های دیگر را روشن کرد .

چه خوب است که شعله امید هرگز در زندگیتان خاموش نشود .

هر یک از ما می توانیم امید ، ایمان ، صلح و عشق را حفظ و نگهداری کنیم.

--------------------------------------------------------------------------------

نازنینم

 نازنینم همه هستی همه مستی
بی توام  بی همـــه هستی هر چــــه دارم
با تو دارم  بــــــــا تـــوام با شــــــور و مستی
عشق و رویـــــــا عشق و هستی /در کـــــلامـــــم در نــــــگاهم
مــــــــــــوج عشق و موج هستی /همــــــــه آرامش همـــــــــه آرام
تو هستی
--------------------------------------------------------------------------------

در دنیا زندگی كن بی‌آن كه جزیی از آن باشی‌ زندگی را به تمامی زندگی كن‌
در دنیا زندگی كن بی‌آن كه جزیی از آن باشی‌.     همچون نیلوفری باش در آب‌; زندگی در آب‌، و بدون تماس با آب‌.

--------------------------------------------------------------------------------

من آن روز را انتظار می کشم

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت./روزی که کمترین سرود بوسه است
و هر انسان برای هر انسان برادری ست./روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل افسانه ایست و قلب  برای زندگی بس است.
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است/تا تو بخاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی
روزی که آهنگ هر حرف ؛ زندگیست/تا من بخاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم...
روزی که تو بیایی ؛ برای همیشه بیایی /و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما دوباره برای کبوتر هایمان دانه بریزیم.../و من آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی  که دیگر نباشم.
(احمد شاملو)

گاهی اوقات برای فراموش کردن یا شایدم فراموش شدن تمام تلاشتو میکنی

زمانی که یه پله مونده که همه چیزا تقریبا عادی بشه

همه چیز تغییر میکنه

تمام چیزایی رو که داشتی فراموش میکردی جلو روت می بینی

تمام تلاشتو میکنی که همه چیزا روندِ عادیشونو طی کنن

به خودت تلقین میکنی

قصدت اینه که مسیری رو که اومدی ادامه بدی

اما آخرش شکست می خوری

و بازم شکست می خوری

چون اون نیومده بود بمونه

بازم میزاره میره

آخه اگه قرار بود بمونه که نمی رفت

اینجاست که فکر می کنم و میگم اون بازم میاد و بازم میره

دلیلشو می دونم : هر فردی نیاز داره که اونو  دوست داشته باشن 

مگه یه فرد در طول زندگیش چند بار پیش میاد که افراد دیگه اونو اینجوری دوست داشته باشن؟

واسه همین هیچ وقت کامل ترک نمی کنه

شاید بهتر باشه این بار من بعد از تولدش . . .